https://tai.coj.go.th/th/content/category/articles/id/4/cid/10082/ RSS Feed | สำนักอนุญาโตตุลาการ th https://tai.coj.go.th/th/content/category/detail/id/4/cid/10082/iid/196977/ <p>บทบัญญัติที่มีลักษณะเด็ดขาด: Mandatory Provision<br /> ถึงแม้ว่าคู่พิพาทจะมีเสรีภาพในการแสดงเจตนาที่สามารถร่วมกันกำหนดวิธีดำเนินการชั้นอนุญาโตตุลาการได้ แต่เสรีภาพดังกล่าวจะต้องอยู่ภายใต้บังคับแห่งบทบัญญัติกฎหมายอนุญาโตตุลาการที่มีลักษณะเด็ดขาด (mandatory provision) ตามพระราชบัญญัติอนุญาโตตุลาการ พ.ศ.2545 ในเรื่องดังต่อไปนี้<br /> 1.การปฏิบัติอย่างเท่าเทียมกันและโอกาสต่อสู้คดี (มาตรา 25)<br /> 2.ข้อสนับสนุนข้อเรียกร้อง และข้อต่อสู้ในคำคัดค้าน (มาตรา 29)<br /> 3.การกำหนดนัดสืบพยานและพิจารณา (มาตรา 30 วรรค 3)<br /> 4.การขอให้ศาลออกหมายเรียกพยาน (มาตรา 33)<br /> 5.คำชี้ขาดตามข้อตกลงประนีประนอมยอมความระหว่างพิจารณา (มาตรา 36 วรรค 2)<br /> 6.แบบคำชี้ขาด (มาตรา 37 วรรค 1, วรรค 3 และ วรรค 4)<br /> 7.การสิ้นสุดการดำเนินการทางอนุญาโตตุลาการ (มาตรา 38)<br /> 8.การแก้ไข เพิ่มเติม อธิบายคำชี้ขาด (มาตรา 33 (1)(2)(4)(5))<br /> ในเรื่องวิธีดำเนินการชั้นอนุญาโตตุลาการนั้น หากข้อตกลงของคู่พิพาท หรือข้อบังคับของสถาบันอนุญาโตตุลาการที่คู่พิพาทเลือกใช้ ขัดหรือแย้ง กับบทบัญญัติที่มีลักษณะเด็ดขาด (mandatory provision) ข้างต้น ข้อตกลงหรือข้อบังคับดังกล่าวย่อมไม่สามารถใช้บังคับได้ และอาจเป็นเหตุให้คำชี้ขาดของอนุญาโตตุลาการถูกเพิกถอนหรือไม่สามารถบังคับได้ กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ วิธีดำเนินการในชั้นอนุญาโตตุลาการที่เป็นบทบัญญัติเด็ดขาดนั้น คู่พิพาทจะไม่สามารถตกลงเป็นอย่างอื่นได้นั่นเอง</p> <p>ที่มา<br /> คำอธิบาย พระราชบัญญัติอนุญาโตตุลาการ พ.ศ.2545<br /> โดย รศ.ดร.ธวัชชัย สุวรรณพานิช</p> <p style="text-align: center;"><img alt="" src="/cms/s29/u380/S_79208450.jpg" style="width: 650px; height: 777px;" /></p>